Waarom is Marokko als enig Afrikaans land niet lid van de Afrikaanse Unie?

Als je eenmaal op vakantie geweest bent in een land, dan spits je toch net iets makkelijker je oren als je berichten hoort over het land. De laatste tijd ben ik vrij actief geweest in de hele propaganda-oorlog rondom de strijd in Libië, en daarbij viel het op dat Marokko als een van de weinige Afrikaanse landen van meet af aan de kant van de NAVO-krijgsheren koos, samen met landen als Jordanië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten.

Tijdens de bijeenkomst in Londen op 29 maart 2011 verscheen de Marokkaanse minister van Buitenlandse zaken, de heer Taib Fassi Fihri. De foto gemaakt op een andere gelegenheid laat Fihri zien samen met de minister van Buitenlandse zaken van de VS, Hillary Clinton.

Inmiddels lijkt de weerstand toe te nemen tegen de wijze waarop de NAVO op haast barbaarse wijze ieder vredesvoorleg negeert en denkt haar rebelvrienden aan de macht de brengen in hun nieuwe Libië door als een idioot te blijven bombarderen op het Afrikaanse continent.

De Afrikaanse Unie heeft meerdere keren voorstellen gedaan om tot vredesonderhandelingen en een staakt-het-vuren te komen, maar dat is hooghartig door de NAVO en de rebellen afgeslagen. Inmiddels heeft Jacob Zuma, de president van Zuid-Afrika, gesteund door het Afrikaanse Parlement dat eveneens in Zuid Afrika is gesitueerd zich steeds feller uitgesproken tegen de schending van VN-resoluties 1970 en 1973.

Ook al heeft Hillary Clinton min of meer gedreigd dat alle Afrikaanse landen nu toch maar eens snel hun ambassades moeten sluiten in Tripoli en dat het hoog tijd wordt om de NAVO-rebellen (of door critici ook wel landverraders genoemd omdat ze buitenlanders hebben uitgenodigd hun land te bombarderen, zie bijvoorbeeld een wervelende persconferentie van de heer Moussa Ibrahim van 12 juni 2011) te erkennen als wettige vertegenwoordigers van Libië.

Terwijl het er op lijkt dat de Afrikaanse landen (buiten Senegal en Gambia die de Benghazi-splintergroep wel al hebben erkend) zich steeds sterker maken om Afrika te verdedigen tegen buitenlandse agressie, kiest Marokko partij voor de NAVO en voor hun Arabische vrienden.

Marokko behoort dan wel tot het Afrikaanse continent maar ze is als enige Afrikaanse land GEEN lid van de Afrikaanse Unie. Misschien verklaart dat ook haar anti-afrikaanse houding in deze kwestie. De reden dat Marokko geen lid is van deze Unie kan gevonden worden in haar bezetting van de Westelijke Sahara. Zij vinden dat dit gebied eigenlijk wel behoort tot Marokko, maar deze visie wordt niet gedeeld door menig Afrikaans land.

De Arabische Democratische Republiek Sahara (ADRS) wordt door allerlei landen in Afrika gezien als de vertegenwoordiger van de voormalige Spaanse kolonie en dat zint Marokko niet, waardoor ze koppig weigert deel te nemen aan de Afrikaanse Unie die in 2002 is opgestart.

Daniel Ortega heeft wel het fatsoen om Gaddafi te condoleren met de dood van zijn zoon en drie kleinkinderen door de NAVO

Omdat ik toch ooit in Nicaragua op vakantie ben geweest houd je toch een bepaalde gevoeligheid voor het land. Op 1 mei 2011 waren onze vrienden van de NAVO weer eens flink huis aan het houden in het Libische land. Dit keer hadden ze - nadat het enkele dagen ervoor niet was gelukt om Gaddafi te vermoorden - het huis te grazen genomen van Saif-Al-Arab Gaddafi, zijn 29-jarige zoon.

Tijdens deze aanslag op de burgerwoning van Saif Al-Arab die volgens de NAVO alleen een militair doelwit was, is deze zoon overleden, tezamen met drie kleinkinderen van Moammar Gaddafi. Je kunt er meer over lezen op 'Libische Volkswoede na doden zoon Gaddafi door NAVO'

Zoals je kunt verwachten hebben de landen van de NAVO op geen enkele manier hun medeleven getoond na de dood van deze zoon en de drie kleinkinderen. Er zijn zelfs geen excuses aangeboden behalve het algemene 'wij betreuren ieder burger die gedood wordt'.

In het Libische nieuwsprogramma werd wel even stilgestaan bij de condoleance die werd gegeven door Daniel Ortega, de president van Nicaragua. Hij uitte ook zijn steun voor de strijd van het Libische volk tegen de imperialistische NAVO-agressie. Ortega heeft in het verleden al genoeg meegemaakt met de bemoeienissen van de Verenigde Corporaties van Amerika om te weten dat de huidige betrokkenheid van de VS (en de oud-kolonialisten Frankrijk en Engeland) geen zuivere koffie is.

Koning Mohammed V van Marokko overleed na neustussenschotoperatie in 1961 - Voorbereidingen voor Marokkoreis

Over enkele dagen vertrekken we voor twee weken Marokko. Ik heb de oude weblog over Nicaragua maar uit de mottenballen gehaald, omdat we die nu weer nieuw leven kunnen inblazen. 'Anjotische Berichten uit Marokko' zou dan ook een toepasselijkere titel zijn, maar goed, ik laat de Nicaraguaanse blogjes er toch ook nog maar instaan.

Vandaag eens geen 'Lonely Planet' aangeschaft, maar een heuse Nederlandse Rough Guide voor Marokko. Die Lonely Planets hebben dan wel een goed imago, maar eigenlijk zijn ze qua kleur nogal zwart-wit en wat saai. De Rough Guide heeft wat meer kleur en het heeft verder ook wel wat om eens een keer niet de standaard te pakken. Een beetje het Macintosh-gevoel, zullen we maar zeggen.

(ik ben overigens niet zo van het macintosh-gevoel omdat het toch ook wat elitairs heeft, en bovendien begint het langzaamaan zó ingeburgerd te raken dat het eigenlijk ook iets erg burgerlijks heeft om een Ipad, Ipod of Iphone te hebben, maar goed, daar gaat deze blog eigenlijk niet over)

Een medewerker op mijn werk raadde het boek 'Marokko achter de Schermen' aan van Steven Adolf als een goede introductie voor de Marokkaanse cultuur en geschiedenis. Hij heeft niets te veel gezegd, met spitsvondige humor wordt van alles en nog wat over Marokko uit de doeken gedaan. Als inleiding op onze eigen komende ervaringen een citaatje uit dit boek over de dood van de eerste koning van Marokko na de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1956 (nadat de koninklijke familie eerst naar Corsica en later zelfs naar Madagascar was verbannen!)

"Op 26 februari 1961 [op de 26e februari, de tweede zaterdag van onze vakantie zijn we er ook, misschien wordt het wel groots gevierd...] overleed Mohammed V, de man die zich bij de onafhankelijkheid koning in plaats van Sultan had laten noemen. Hij was op dat moment 51 jaar en had nauwelijks 5 jaar op de troon van het onafhankelijke Marokko gezeten.

De omstandigheden van zijn dood waren bizar. Na een chirurgische correctie van zijn neustussenschot - vermoedelijk in verband met snurken, een ingreep van een halfuurtje, verricht in de koninklijke privé-kliniek - kwam de vorst niet meer bij uit zijn anesthesie. Een hartstilstand werd geconstateerd.

De dood van Mohammed V is tot op de dag van vandaag een beladen onderwerp. Geraadpleegde artsen hadden van meet af aan hun twijfels over de doodsoorzaak. Onder de vele vijanden van Hassan deed en doet het gerucht de ronde dat de toenmalige kroonprins wellicht zelf zijn vader uit de weg heeft geruimd." (p.28)

Nou, dat leek me een geinige introductie. Koning Hassan II regeerde met harde hand van 1961 tot zijn dood in 1999. Gelukkig kwam er daarna een wat mildere koning (Mohammed VI) die wat meer vrijheden gaf aan het volk, waardoor het volk hopelijk wat meer tevreden is dan de bevolking van, laten we zeggen, Tunesië of Egypte.

We beginnen onze tocht in de kustplaats Agadir.

Een Nicaraguaanse Ductus Pancreaticus van Hoek van Holland naar Scheveningen

Wat doe je met een vakantieblog zodra je vakantie voorbij is? Je kunt hem natuurlijk langzaam (of eigenlijk vrij snel) laten doodbloeden en hem daarmee toevoegen aan al die andere kortstondige vakantieblogs, of je kunt hem bij tijd en wijlen reanimeren door iets toe te voegen.

Aangezien ik niet meer op vakantie ben en wij samen ook niet meer van plan zijn om nog naar Nicaragua te gaan wordt het lastig om recente vakantie-ervaringen over dit land te gaan beschrijven. Ik zie het ook weer niet zitten om de oude vakantie-koeien uit de Nicaraguaanse sloot te halen.

Hoe dan toch een constructieve voortzetting te maken, waarbij er niet alleen sprake is van recente ontwikkelingen rondom Nicaragua, maar dat het tegelijkertijd ook nog iets interessants heeft voor mezelf (en mogelijkerwijs ook voor lezers)?

Na lang wikken en wegen denk ik uiteindelijk de sublieme mix gevonden te hebben: ik ga actuele zaken rondom Nicaragua verwerken samen met dingen die ik mijn leven meemaak, waarbij ook een studie medische basiskennis regelmatig een rol kan gaan spelen.

Na deze uitgebreide inleiding kan ik eindelijk de titel van dit stukje nader gaan toelichten. In de nacht van 19 op 20 juni 2010 vindt alweer voor de 35e keer de nachtelijke strandwandeling plaats tussen Hoek van Holland en Schevingen. Dit keer krijgt het ook een sponsorloopkarakter omdat er geld wordt ingezameld voor de armere kinderen in Nicaragua die met het geld (volgens het artikel in het Haarlems Weekblad voor €150,- per jaar per leerling) weer naar school kunnen.

Je zou kunnen zeggen dat je Hoek van Holland kunt zien als de alvleesklier, de pancreas, die via de ductus pancreaticus, de stoet van verlichte nachtwandelaars die elk de pancreasenzymen en -sappen voorstellen, uiteindelijk uitkomen bij het Scheveningen van de Papil van Vater die op zijn beurt weer uitmondt in de Noordzee van de 12-vingerige darm zo'n 10 cm onder de maagpoort.

Zo, wat een heerlijk creatief proces heeft zich toch maar weer afgespeeld in mijn systeem. Ook al heeft niemand er verder lol in: ik in ieder geval wel!

(Foto afkomstig van Villa Achterwerk: Brieven uit Nicaragua)

Toyotaland Nicaragua

We zijn inmiddels in Granada terechtgekomen en we hebben onze Toyota weer ingeleverd nadat we er zes dagen mee hebben rondgereden. Woensdagochtend vertrekken we met de TransNica-bus weer terug naar Costa Rica waar we dan donderdag de lucht in gaan naar Atlanta en vrijdag naar Europa.

We hebben de afgelopen dagen flink gebruik gemaakt van onze four-wheel-drive Toyota. We zijn als eerste naar Somoto Canyon geweest (Annemieke was weer helemaal hersteld) waar we heerlijk al klauterend en zwemmend door een mooie canyon zijn getrokken onder deskundige begeleiding die in een soort afsluitbare blokkerdoos onze rugzak meenam. Een van de twee gidsen was ook van de stoere soort: hij sprong ergens van een flinke hoogte een 20-meter diep meer in. Ik nam nog maar eens stoere hap van die heerlijke droge koekjes die ze hier voor 4 cent per stuk verkopen.

De avond ervoor had ik alleen in een restaurantje gegeten omdat de rest van het gezelschap te ziek was om te eten. Ik heb er ook hét biermerk van het land gedronken: Toña. Da´s ook weer eens wat anders dan de frescos en Jugos (wat allebei een soort fruitdrankjes zijn die soms heerlijk vers zijn, maar soms ook meer lijken op de goedkope sinaasappelpakken van de Aldi). We hebben ons wel voorgenomen om in Nederland meer verse jus te gaan persen.

Nadat we onze Amerikaanse reisgenoten de ochtend erop de kans hebben gegeven ook de Canyon te zien zijn we vertrokken naar een streek met de wilde naam ´El Jaguar´: een mooi en zelfs groen natuurreservaat waar we echt het tropische regenwoudgevoel hebben kunnen ervaren. Dat werd ook wel eens tijd na al die uitgestrekte droge vlakten. Je zou mensen bijna gaan aanraden om in het regenseizoen naar Nicaragua te gaan, alleen is het dan waarschijnlijk weer wat té nat meteen...

Het was een hele klus om daar te komen over hobbelige paden vol met stenen en gaten. Omdat Dave, de medechauffeur, er weer beroerder aan toe was heb ik gereden (en uiteindelijk heb ik alle zes dagen het stuur in handen gehad, wat ik helemaal niet erg vond want het heeft toch wel iets om zo door al die paden en door die bergen en tropische gebieden heen te rijden).

Toen we uiteindelijk aankwamen bij het park hebben we een aantal uren gewandeld onder begeleiding van een 16-jarige gids door tropische bomen en planten. Onze reisgenoten konden wild enthousiast reageren op ieder bloem of vlinder. Wij waren toch wat nuchterder maar hebben er ook zeker van genoten. Aan het eind van de wandeling hadden we wel zoiets van, nou, goed, dat hebben we dan ook weer gehad; dat hoeven we ook niet drie dagen achter elkaar te doen.

De vrouw daar had ondanks ons verzoek geen eten te maken daar, toch een maaltijd in elkaar geflanst, waar we dan uiteindelijk toch maar van gegeten hebben. Ze hadden daar ook enkele zoetwaterbakje opgehangen waardoor het een komen en gaan was van kolibries. Ook hadden ze wat bananen uitgestald om andere rood-zwarte vogels te lokken. Zo hebben we toch nog wat tropische vogels gezien!

´s Avonds kwamen we aan in Jinotega waar we ons meest verschrikkelijke nacht hebben doorgebracht. We hadden een hotel uitgezocht op basis van de lonely planet bijbel en kwamen zo terecht in een klein zweterig kamertje waar naast ons de kerkgangers heftig aan het zingen waren, achter ons de honden aan het blaffen waren en boven ons de muggen aan het zoemen waren. Maar goed, ook dit hebben we overleefd. We begonnen ons wel af te vragen waar we eigenlijk mee bezig zijn.

De dag erop echter weer vrolijk uit de veren om gevieren naar een ander natuurreservaat te trekken: Selva Negro. Zoals gebruikelijk hebben we onderweg weer de nodige lifters meegenomen achterin de truck: dat is echt een fenomeen. We hebben wel eens acht mensen achterin de auto gehad. Het was een ware verademing om daar aan te komen: een meer, een soort schwarzwald-omgeving met goed eten. Wel erg toeristisch en aardig duur, maar we waren er wel aan toe.

´s Avonds hebben we goed gegeten: een flinke vegetarische schotel met wat pasta erbij. Die avond heeft het ook voor het eerst in onze vakantie enorm gestortregend: op allerlei plekken begon het overvloedige regenwater door de daken op de terrastafels te spetteren. Het meer waar we op uitkeken moet ook wel een halve meter in hoogte gestegen zijn die avond.

De dag erop hebben we een flinke wandeling door de bergen gemaakt waar we ook bovenin een cloudforest hebben ervaren. De paden leken goed aangegeven alleen was het pad ´Peter en Helen´ op een bepaald moment verdwenen waardoor we als twee ware Indiana Jones´en door het wilde woud steunend aan bamboetakken en lianen naar beneden zijn getrokken, altijd op onze hoede zijnd om niet per ongeluk een diepe kloof in te zakken.

We hadden nog zin in nog een vegetarische schotel, maar dat zat mocht niet in de middag; alleen een lopend buffet stond op het programma, maar daar hadden we niet zo´n trek in. We zijn zonder maaltijd (zelfs zonder bonen en rijst, gallopinto) vertrokken.

We hadden inmiddels het plan opgepakt om misschien meteen vanuit Matagalpa door te reizen naar Granada. Onze Amerikaanse vrienden vonden het verder ook ok om daar in Matagalpa afscheid van elkaar te nemen. We hebben nog heerlijk gegeten in een Italiaans lonely-planet restaurant waarna we de auto hebben volgetankt, de financiële zaken met elkaar hebben geregeld, emailadressen hebben uitgewisseld en nog een gezamelijk foto hebben laten maken.

Daarna door een prachtig landschap met zijn tweeën naar Granada gereden. Daar hebben we eerst op een zolder bij een gezinnetje geslapen met een zwaar koelingsapparaat op het balkon. De dag erop snel verhuisd naar een betere plek met zelfs wat uitzicht. Om het geheel nog een avontuurlijk afronding te geven hebben we nog een canopy-tour gedaan, hangend aan kabels over de boomtoppen rondom het gebied van vulkaan Mombacho.

Zo, net komt er nog iemand langs die ons een levend krokodilletje wil verkopen, maar ik denk niet dat die door de douane heen komt...

Bedankt allemaal voor het lezen!
Groeten Annemieke en Joop

Dan heb je in tijden geen internet en dan schrijft je gewoon twee dagen achter elkaar een bloggetje. Even een korte update. We hebben een wagen gehuurd zoals hier op de foto is te zien voor zo´n 100 dollar met zijn vieren. Enthousiast vertrokken we vanochtend vanuit Estelí naar Somoto waar de bron is van de grootste rivier van Midden Amerika, de Rio Coco, die voor een deel de grens vormt tussen Nicaragua en Honduras.

Helaas bleek de yoghurt-affaire van gisteren toch ook vandaag nog zijn effecten te hebben. Ook al heeft Annemieke maar een paar hapjes opgegeten haar maag is er toch flink van overstuur geraakt. Onze Amerikaanse reisgenoten dachten gisteren ook wat van de plaatselijke cultuur mee te pikken door een gesneden meloen op straat te kopen, die vooral bij de mannelijke helft van het koppel tot problemen is gaan leiden.



Met andere woorden, we stonden mooi op tijd in Somoto voor het park om een prachtige wandeling, zwem- en boottochtcombinatie te beginnen in de canyon, alleen hadden we eigenlijk twee zieken aan boord. We hebben uiteindelijk dan toch maar de feiten onder ogen gezien en we hebben een hotelletje geboekt en de wandeling tot morgen uitgesteld. Laten we hopen dat we dan weer allemaal lekker fit zijn!

In Estelí naast Sombrero-internetter

Zo, man, man. Ik dacht vooraf, lekker om de paar dagen een leuk blogje in elkaar flansen, af en toe wat bellen naar het thuisfront (en dan vooral het 5-jarige thuisfront), maar dat blijkt allemaal toch niet zo mee te vallen.

Maar goed, uiteindelijk zit Annemieke nu in een internetcafé hier een paar deuren verderop achter een PC en zit ik hier in een ander café naast een man met een sombrero en een Daniel Ortega-snor.

We zijn momenteel in Estelí, een warm plaatsje zo´n 850 meter boven zeeniveau, waardoor het minder heet is dan op andere plaatsen waar we vooral geweest zijn. Eigenlijk zou het horen dat ik nu gezellig allerlei gebeurtenissen ga opsommen van de afgelopen weken, maar ik voel toch een zekere aarzeling.

Begrijp me goed, de vakantie bevalt ons allebei goed en we hebben het ook naar onze zin samen, maar soms is het ook wel wat vermoeiend om zo in 16 dagen in zo´n 10 hotels overnacht te hebben, steeds maar weer met die maffe bussen hier te rijden waarbij je je knieën bijna in je nek moet leggen, of als je weer eens moet staan, je met gebogen hoofd moet staan omdat die Amerikaanse schoolbussen echt voor kinderen en voor kleine Nicaraguanen gemaakt zijn en niet voor Nederlanders van 1m85.

Vóórdat computers massaal de wereld veroverden vond ik het altijd heerlijk om iedere gedachte die ik had vanuit drie hoeken te beschrijven in allerlei schriften. Sinds ik het genot heb mogen proeven van computers ben ik ook afgestapt van het schrijven op papier. Vandaag zag ik nog een Amerikaan, die zo´n klein boekje helemaal had volgeschreven in een doktershandschrift - hij schreef daar iedere dag in over alle dingen die hij zo had meegemaakt samen met zijn vriendin. Over prachtige bloemen en over de holle boom die hij wel 20 meter hoog van binnenuit was omhoog geklommen.

Maar ik heb tegenwoordig zoiets van - al die schriften die ik vroeger heb volgeschreven, wanneer kijk ik daar nou ooit nog eens in? (even zoeken naar de toets met het vraagteken erop op dit spaanse toetsenbord) Met een computer kun je tenminste nog eens zoeken op trefwoorden zoals yoghurt, kakkerlak en gallopinto, maar doe dat maar eens in dagboeken.

Het gevolg van dit dilemma (graag willen schrijven maar niet meer op papier en geen computer in de buurt) is dat ik een sterke behoefte voel om weer eens meer tijd vrij te maken voor mijn innerlijke gedachtewereld, om die weer eens goed te gaan verkennen, want in deze hitte hier is het soms vrij moeilijk om drie gedachten in de goede volgorde achter elkaar te krijgen, en zeker als het over iets anders gaat dan waar zullen we morgen heentrekken?

Maar goed, wie is er verder geïnteresseerd in mijn innerlijke roerselen? De mensen die dit lezen willen geweldige reisverhalen horen waar flink om gelachen kan worden en niet regelmatig tijdens het lezen merken dat ze afdwalen en slechts uit een vorm van verkapte beleefdheid blijven doorlezen.

Op drie plekken tijdens onze reis hebben we die twee Amerikanen ontmoet waar we het over hadden. Toen we hen laatst aan de voet van een ´cloudforest´ opnieuw tegenkwamen hebben we meer tijd met elkaar doorgebracht en toen bleken onze plannen aardig overeen te komen. Ook al is het natuurlijk leuk en gezellig om in die bussen te rijden (en erg goedkoop - een busrit van 2 uur kost vaak nog geen dollar per persoon), soms wil je ook wel eens wat flexibeler zijn.

Daarom hebben we besloten om de komende drie, vier dagen samen met hen in een gehuurde auto verder te trekken. Een flinke Toyota die we vanaf morgenvroeg negen uur kunnen huren, en omdat we met zijn vieren de prijs delen is het ook best te doen. We willen dan meer richting jungle-achtige omgevingen trekken, want Nicaragua is verder maar een dor en droog lang over het algemeen. Dat zal natuurlijk ook veel te maken hebben met het feit dat het nu het droge seizoen is en wij vooral in het westen van het land zijn geweest.

Het zou verder natuurlijk ook leuk geweest zijn als we wat foto´s aan dit blog konden toevoegen maar helaas heb ik wel het fototoestel hier bij me, maar ligt het verbindingskabeltje in de hotelkamer.



Je maakt hier wel aparte dingen mee trouwens - zo staat er bij veel banken, en ook bij pinautomaten geregeld een bewaker met een imposant wapen voor zijn borst. Toen we vorige week de vulkaan Maderas op het eiland Isla Ometepe opliepen zagen we ook zo´n bord staan waarop stond dat er geen wapens mee omhoog genomen mochten worden.

Vandaag had Annemieke zin in een pak yoghurt en omdat we eindelijk weer eens in een supermarkt waren waar je meer kon kopen dan zeep, bananen en coca cola, gingen we ervoor. We wilden met wat muesli erbij samen wat aan die yoghurt zitten tijdens het schrijven, maar bij ons hotel bleek de yoghurt een smerige zwarte, harige helft te hebben. Toen zijn we teruggekeerd en hebben het geruild voor een andere die er beter uitzag. Later bleek ook deze yoghurt bedorven te zijn. We hebben toen ons geld maar teruggevraagd.

Onderweg zag Annemieke ook leuke schoenen staan. Haar maat was niet zo populair hier, dus moesten we naar achteren in de schoenwinkel waar ze het paar uit een caribische schoenendoos haalde. Alleen kwam er veel meer mee dan alleen een paar schoenen - voor onze ogen klopten ze wel zo´n 10 tot 20 kleine kakkerlakken van de schoenen af. Ze geneerde zich ook een beetje, maar bleef dapper doorgaan met haar actie. Inmiddels was bij ons de zin om de schoenen te passen er wel van af.

Verder proberen we al weken ergens een postkantoor te pakken te krijgen om postzegels te kunnen kopen. In San Juan del Sur hadden we er eentje, maar daar kregen we gewoon te horen dat we morgen maar moesten terugkeren, ook al waren er nog allerlei mensen binnen. Op het eiland was geen postkantoor te vinden en verder worden we hier in Esteli van het kastje naar de muur gestuurd.

Laatst waren we even in de hoofdstad Managua om over te stappen. De busstations liggen daar echter op verschillende hoeken van de stad - voor het ene deel van het land moet je naar het noordoosten, voor het andere deel naar het zuiden etc. We moesten dus wel een taxi nemen om in het goede deel uit te komen. Onderweg brak er een stuk van de taxi af waardoor we even een stukje achteruit moesten rijden om dat onderdeel van de grond af te rapen.

Toen we vervolgens op onze eindbestemming aankwamen bleek de taxichauffeur zijn krukken te pakken waardoor we ontdekten dat hij maar één been had. Vervolgens kreeg hij ook de achterklep niet open van buiten waardoor hij met zijn krukken tegen de achterdeuren leunend van binnuit de klep moest openkrijgen.

Goed, er zit bijna een uur op. Ik wil ook nog even mijn mail gaan checken.